روي لبه ها يا کسي هل مان داده باشد.

از چشم هم مي افتيم و نه چتر همراهمان هست،

 نه کسي آن پائين آغوش باز کرده ما را بگيرد.

 از چشم هم مي افتيم و هرچه فکر مي کنيم

 يادمان نمي آيد قصد خودکشي داشته باشيم.

توکه روحی به وسعت دریا داری

توکه دردوردستها هم مرا ازدعای خیرت بی نصیب نمیگذاری

توکه درکنارت معنای زندگی را فهمیدم.

بایاد تو عاشق بودن راچشیدم.

باتوعاشق بودن را تجربه کردم

پیشانی به خاک وفای تو ساییدم

برو فكر من نباش اما خب يواش يواش

خداحافظ

اگه خواستي كه دلم رو نشكني

پشتتم نگاه نكن به من اعتنا نكن

تو چشام نگاه نكن

هر كي از ياد تو رفت بذار بره

واسه من يه جا بذار نكنه يادت بره

برو با همه وجودم دست خدا سپردمت

برو ديره مي دونم يه نفر منتظره!!!

ايه مكرر ارامش

مي خواهمت هنوز.

اري

هنوز هم

درياي ارزو

در اين دل شكسته من موج ميزند.

راهي به دل بجو.

 واسه تو گریه کنار گذاشتم

توی قصم پشت این همه زمستون

 یه بهار گذاشتم

می دونستم که توی شهر دلم

 کوچه ها بمبسته همه

نمی دونم باز ندونسته با تو قرار گذاشتم

باز دوباره شب شده

 شب که خرابم میکنه

دریا دلم که باشم

 دنیا سرابم میکنه

کوله بار خستگی رو شونه ی اروزهام

در خوابو می زنم اونم جوابم میکنه

 چون از تو من دیگر گذشتم

دیگر تو هم بیگانه شو

 چون دیگران با سر گذشتم

می خواهم عشقت در دل بمیرد

می خواهم دیگر در سر یادت پایان گیرد

هر عشقی میمیرد خاموشی میگیرد

عشق تو نمیمیرد

باور کن بعد از تو

دیگری در قلبم جایت را نمیگیرد

اما چگونه بودن مهم است نه بودن

بي خوابي درد فراموشي است و

درمان چشمهايي كه زياد بستي

سكوت چند شبه چند ساله شد

چند سال بيداري من شد

همه ي بي خوابي

بي خوابي

 همیشه و در انتظار تو...

باز هم سایه...

بارها این سایه را دیده ام!

او اما، از من در گریز است!

دلیلش را نمیدانم!

میکوشم خود تعبیرش کنم!

در میمانم،

چشمانم را بر هم میفشارم و منتظر رویا میمانم

تو این سینه نشستی هزار تا گله داری

یه روز عاشق نوری یه روزی سوت و کوری

یه روز مثل حبابی یه روز سنگ صبوری

پر از شک و هراسی همیشه بی حواسی

پر از حرفی و خاموش یه قصه و فراموش

پر از راز نگفته یه کوله بار بر دوش

یه بی طاقت خسته به انتظار نشسته

یه روز رفیق راهی سفر پای پیاده

به اندازه ی عشقی پر از حرف های ساده

 واسه روزهای رفته سفر قصه ی خوبه

چراغ روشن راه قشنگیی غروبه

دیگه نمی تونم،نمی تونم بدون تو

 امروز و به فردا برسونم

نمی خوام که بگم میمیرم،ولی بدون تو می میرم

وقتی به تو فکر می کنم، گر می گیرم،می سوزم،

اتیش می گیرم

نمی خوام...امروز و بی تو

نمی خوام...فردا رو بی تو

نمی خوام... دنیا رو بی تو

دیگه حال خرابم و هیچ چی نمی تونه جا بیاره

تو چشام پر اشک و ابر دلم همه جا می باره

عشق تو یاد تو خاطره های تو مال منه

داغ نبودن تو داره منو اتیش می زنه

نمی خوام...

باران نم نمک می بارد...

که چه زیباست صدایش...چه طنینی دارد.

انتظارم به پایان امد.

قاصدکم خوش خبر بود.

بوی او را می داد...

خبر از او اورد!!!

خنده هایت که چه زیبا بود...

دستهایت که چه با محبت...

چه زود گذشت و نمی دانم که چگونه گذشت...

ای کاش تنها می دانستم چه شد بر من.

چه شد بر تو.

اه که چه بیهوده می اندیشم.

صبر پایان همه ی انتظارهاست!!!

 دنبال تو در به در نمی گردم

دنبال تو ای امید بی حاصل

دیوانه و بی خبر نمی گردم 

در انتظار رسیدن رفتن تو

مانده ام حیران در چگونه گذراندن

فصل غربت تو

می روی و من به ظاهر مانده ام

اما اما دلم با تو راهی شد

شاید که کمی از احساس غربتم بکاهد

و یا کمی از غربت لحظه هایم کم کند

می ا یی می دانم در چشمانت در نگاهت

می خواندم با اهنگی پر امید

حیرت انگیزترین چیزهاست.

چنان عشقی،با جستجو،و یا ارزوی سودایی

بدست نمی اید.

 بلکه پیشامدی است اسمانی.

 من هيچ کلمه اي را براي گفتگوي با تو شايسته تر

 از سکوت نيافته ام ، آيا سخن مرا ميشنوي؟؟؟

با لب بسته نوشت، گرم و پر رنگ نوشت،

روی هر سنگ نوشت،

تا بخندند همه که اگر عشق نباشد دل نیست.